ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن راکه سبز کرد خموشی زبان سوسن را

کسی ز قید خزان و بهار شد آزادکه همچو سرو ازین باغ چید دامن را

نظر ز روی تو خورشید برنمی داردکه نیست خیرگی از مهر، چشم روزن را

ز قید چرخ ترا عشق می کند آزادکه رستم آرد بیرون ز چاه بیژن را

نبرد روح گرانی ز جسم یک سر موینداد فایده قرب مسیح سوزن را

خوش است دفع گرانان به هر روش باشدملال نیست ز سرگشتگی فلاخن را

به رنگ خویش برآورد روزگار، مراکه رنگ ظرف بود آبهای روشن را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. مدام بر سر حرف است خامه صائبهمیشه جوش بهارست نخل ایمن را

Heyrətə saldın, əzizim, gəlişinlə bağı sən,Səni görcək maraq ilə baxaraq susdu süsən.

Nə bahar həsrəti qaldı, nə xəzan qeydi daha,Sərv tərk etdi bağı çün utanıb qəddindən.

Günəş həsrətdi doyunca baxa bir surətinə,Qamaşar gözləri gül çöhrəni gördükdə həmən.

İsanın iynəsini sən yaxana taxma nahaq,Bir tükün siqlətinə tab eləməz, bil, o bədən.

Çıxarıb Bijəni Rüstəm quyudan verdi nicat,Səni eşq azad edər bu fələyin qeydindən.

Kamana ox qoyularsa, atılar çox uzağa,Bilmirəm, dövr sapandı məni də atdı nədən?

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Nə zaman gəldi bahar, körpə ağaclar göyərər,Qələmin, Saib, açır hər vərəq üstündə çəmən.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar