از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ایبرق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای

پیش ابرویت مه نو یوسف زندانییپیش رویت لاله شمع آستین افشانده ای

از مه عید و شفق زخم درونم تازه شدکس چه گل چیند دگر از تیغ در خون رانده ای؟

دید تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زدنامه تا انجام از سیمای عنوان خوانده ای

مشک بر ناسورم امروز از شماتت می فشانددر سر مستی سر زلف ترا پیچانده ای

خاک خور، می گفت و گرد خرمن دونان مگردخاک استغنا به چشم حرص و آز افشانده ای

زرپرستی را بتر از بت پرستی گفته استحرص را چون سگ ز صحن مسجد دل رانده ای

هر که را بینی به درد خویشتن درمانده استاز که جوید نسخه درمان خود درمانده ای؟

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. کیست جز صائب به لوح خاک از اهل سخنگرد پاپوش قلم در لامکان افشانده ای

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar