ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداریزمین از تنگ میدانی لب بام است پنداری

ز تیغش تا جدا شد زخم در خمیازه می افتددم شمشیر سیرابش لب جام است پنداری

درین وادی به آهو چشمی افتاده است کار منکه در عین رمیدن ساکن و رام است پنداری

ز بی دردی به زیر سایه گل عندلیب مندل آزاده ای دارد که در دام است پنداری

فزود از منع، حرص بی بصر را دربدر گردیبه چشمش چوب دربان مد انعام است پنداری

زبان هر چند بی اندیشه در گفتار نگشایمسخن بر لب مرا طفل و لب بام است پنداری

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به چشم هر که صائب شد سرش گرم از می عرفانفلک چون شیشه پر می، زمین جام است پنداری

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale