Həsrət
Biz ayrılan zaman demişdin ki, sən: -
Bir də bu yerlərə gələcəkmisən?
O gündən bəriyə keçdi sənələr,
Başından keçəni danışsam əgər,
Qələm dilə gələr, kağız yorular,
Ömrümün qarışıq bir kitabı var...
Aldı qucağma məni şəhərlər
O həsrət qaldığım şehli səhərlər,
O qərib axşamlar, o axar sular,
Ətirli iydələr və akasyalar,
Ruzgara baş əyən o sarı sünbül
Baharın müjdəsi hər çiçək, hər gül,
Gecənin sarvanı o ulduz, o ay,
Anamın örtdüyü sarı kalağay,
Gözümdə qalmışdır ömrüm uzunu,
Bəlkə də şairin taleyidir bu...
Yaxşı yadımdadır, cənuba sarı
Uçub qaqqıldaşan durna qatarı,
Sıxlaşan, daralan qara buludlar,
Ocaqlı, tüstülü, şenlikli yurdlar,
O sulu daxmamız, ağac taxtımız,
O yoxsul ömrümüz, dolu baxtımız,
Babamın divardan asılı sazı,
Anamın "alnına yazılan yazı!".
Bir də görmədiyim o ana yurdu;
Bəlkə də şairin taleyidir bu...
Biz ayrılan zaman demişdin ki, sən:
- Bir də bu yerlərə gələcəkmisən?
Bağrımın başında alışıb yanan
Bu söz xatirimə düşdüyü zaman,
Səninlə ağlayan, səninlə gülən,
Səninlə yaşayan, səninlə ölən
Bir xəyal, bir könül, bir həyat, bir qan
Canlanır gözümdə... Sənsə bir insan,
Baxırsan tozlanan o ağ yollara.
İçində hər qüvvət çəkilir dara...
Mənsə bu həsrətin bir son övladı...
Səni də yandırır sonsuzluq adı...
Sən ey, isinməmiş ana qucağı!
Şair təbiətli sənət ocağı!
Gözlərim üstündə sənin yerin var.
Yolları almasın nə boran, nə qar...
Budur, bax, ən uzaq bir məsafdən
Salam göndərirəm hüzuruna mən.
Salam, təbiətin yaraşığına,
Salam, gecələrin ay işığına,
Salam, sevgilimin xoş qılığına,
Onun dözmədiyim ayrılığına,
Salam göz yaşımla içdiyim anda,
O məni sevəcək, məni duyanda!
Salam, inandığım o əziz günə,
Eşqin, gözəlliyin böyüklüyünə.
Salam, hər boyadan, ləkədən uzaq,
Varlıği, vicdanı günəş kimi ağ
Sabahkı insanın ilk nəğməsinə...
Səsini sən də qoş onun səsinə!
Salam, böyüdüyüm o ana yurda,
Mən səfər üstündə qonağam burda...
Süpür qapımızı, sula evmizi,
İndi birləşdirir ayıran bizi...
Bu bayram günündə gözlərin aydın!
İnan ki, dünyada sən olmasaydın
Nə söz yaranardı, nə də ki, sənət,
Bu haqqı vermişdir sənə təbiət.
Odur ki, dünyadan istədiyini al,
Zəhmətin də halal, südün da halal.
Səninlə fəxr edir şöhrətm, adım,
Admı ömründə heç unutmadım...
Anama sadə bir sözüm var ancaq;
Bir ağac altında bir parça torpaq
Ayır ki, yurd salım kölgəsində mən,
Əyləşim, söz açaq doğan səhərdən...
Çəkək kölgəliyə yazı masaını,
Yazıb pozduğumu oxusun hamı;
Dinləsin səsimi çiçəklər, otlar,
Dolansın başıma göydə buludlar!
Bu sadə istəyim dünyaya dəyər.
Verdiyim vədədən çəkinsəm əgər,
Göyün ildırımı başımda sönsün,
Ahım dağlardək! dumana dönsün!
Ты мне говорила, расставаясь:«Не вернуть в гнездо тебя, мой аист!»Много лет прошло с тех давних пор.Много раз тебя искал мой взор,Если рассказать про все, что было,На бумаге выцветут чернила.Да и как сказать, про что начать?В книге жизни — мелкая печать.Города меня в объятья взяли,Но цветут у памяти вначалеРучейковых струек повторенье,Веянье акаций и сирени,Золотого колоса поклон,Муравою выстеленный склон,Вешних трав туманное куренье,Вешних звезд неясное горенье.Все бежит передо мной гурьбою,Что могло бы стать моей судьбою.Да еще глаза мои влеклиТянущие к югу журавли...Треск поленьев, дым родного дома —Как все это близко и знакомо!Сырость пола, теснота тахты,Бедной жизни мелкие черты,Нежный перезвон родного саза.Как тебя узнать я мог бы сразу —Тихую столетнюю судьбу,Легшую на материнском лбу!Эту жизнь я бросил за собою,Что могла бы стать моей судьбою.Ты мне говорила, расставаясь:«Не вернуть в гнездо тебя, мой аист!»Долго-долго много лет подрядТе слова в груди моей горят.С губ твоих они все раздаются,С губ твоих, что плачут и смеются,С губ твоих, горячих и поблекших,Прямо в сердце, прямо в душу легши.Песню, сердце, силу, жизнь бодрятМного весен, много зим подряд.Матери остывшее объятье...Нет, не мог с тобою потерять яЗвона песни, сердца чистоты,Если в сердце оставалась ты!Буря, прочь от этого порога!Вот гляди, как я запомнил много,Как сквозь боль, и скорбь твою, и тьмуЯ стремился к сердцу твоему.Мой привет летит к тебе с дороги,Мой привет тебе поклоном в ноги.Мой привет струится по ночамПо скользящим месяца лучам.Мой привет тебе, моей любимой,Мой привет летит к тебе сквозь дымы,Мой привет, тебе без слов понятный, —Той, кого времен не тронут пятна.Мой привет веселью этих дней,Жизни светлой, совести моей!Ты же, видящая эти дни,Голос свой с моим соедини.Подмети наш двор и домик бедный.Не пропал я, не погиб бесследно.Пусть соседи к нашим льнут воротамПоздравлять тебя с моим приходом,Говорить, что матери приметМного носит на себе поэт!Ты — моя природа и искусство,Без тебя бы сердце было пусто;Будь благословенно, молоко,Брызнувшее песней далеко!Будь благословенна навсегда,Давшая мне силы для труда!Сядь со мною, мать моя, поближе,Пусть нам будет шелестящей крышейДерево любимое одно —Дерево страны моей родной...Чтоб под этим густолистым скатомНовый день смеялся над закатом.Пусть читают все, что напищу,Все, что в сердце с детства я ношу.Чтобы встал до самых легких облакТвой высокий, драгоценный облик.Чтобы быть последним злому дню,Дню, в который клятве изменю.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/vurgun-hesret
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir