ای لب و خالت بهم طوطی و هندوستانپیش جمالت منم هندوی جان بر میان

از رخ و زلف تو رست در دل من آبنوسوز لب و خال تو گشت دیدهٔ من آبدان

ابرش خورشید را ناخنه آمد ز رشکتا تو به شب رنگ حسن تاخته‌ای در جهان

رو که ز عکس لبت خوشهٔ پروین شده استخوشهٔ خرمای تر بر طبق آسمان

صبر من از بی‌دلی است از تو که مجروح راچاره ز بی‌مرهمی است سوختن پرنیان

با همه کآزاد نیست یک سر مویم ز تونیست تو را از وفا بر سر موئی نشان

گرچه ز افغان مرا با تو زبان موی شددر همه عالم منم موی شکاف از زبان

طبع چو خاقانیی بستهٔ سودا مداربشکن صفرای او ز آن لب چون ناردان

عهد کهن تازه کن کو سخنان تازه کردخاصه ثنای ملک کرد ضمیرش ضمان

ناصر ملت طراز، قاهر بدعت گدازشاه خلیفه پناه خسرو سلطان نشان

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq