خرمی در جوهر عالم نخواهی یافتنمردمی در گوهر آدم نخواهی یافتن

روی در دیوار عزلت کن، در هم دم مزنکاندرین غم‌خانه کس همدم نخواهی یافتن

تا درون چار طاق خیمهٔ پیروزه‌ایطبع را بی‌چار میخ غم نخواهی یافتن

پای در دامان غم کش کز طراز بی‌غمیآستین دست کس معلم نخواهی یافتن

آه را در تنگنای لب به زندان کن از آنکماجرای درد را محرم نخواهی یافتن

با جراحت چون بهایم ساز در بی‌مرهمیکز جهان مردمی مرهم نخواهی یافتن

نیک عهدی در زمین شد جامهٔ جان چاک زنکز فلک زین صعبتر ماتم نخواهی یافتن

از وفا رنگی نیابی در نگارستان چرخرنگ خود بگذار، بویی هم نخواهی یافتن

هر زمان از هاتفی آواز می‌آید تو راکاندر این مرکز دل خرم نخواهی یافتن

قاف تا قاف جهان بینی شب وحشت چنانکتا دم صورش سپیده‌دم نخواهی یافتن

تاج دولت بایدت زر سلامت جوی لیکآن زر اندر بوتهٔ عالم نخواهی یافتن

تا چو هدهد تاجداری بایدت در حلق دلطوطی آسا طوق آتش کم نخواهی یافتن

خشک‌سال آرزو را فتح باب از دیده سازکان گلستان را ازین به نم نخواهی یافتن

حلقهٔ تنگ است درگاه جهان را لاجرمتا در اویی قامتت بی‌خم نخواهی یافتن

جان نالان را به داروخانهٔ گردون مبرکز کفش جان داروی بی‌سم نخواهی یافتن

عافیت زان عالم است اینجا مجوی از بهر آنکنوش زنبور از دم ارقم نخواهی یافتن

های خاقانی، بنای عمر بر یخ کرده‌اندزو فقع مگشای چون محکم نخواهی یافتن

دهر گو در خون نشین و چرخ گو در خاک شوچون ازین و آن وجود عم نخواهی یافتن

فیلسوف اعظم و حرز امم کز روی وهمجای او جز گنبد اعظم نخواهی یافتن

دفتر حکمت بر آتش نه که او چون باد شدجام را بر سنگ زن چو جم نخواهی یافتن

رخش دانش را ببر دنبال و پی برکش ازآنکهفت خوان عقل را رستم نخواهی یافتن

چرخ طفل مکتب او بود و او پیر خردلیکن از پیران چنو معظم نخواهی یافتن

صد هزاران خاتم ار خواهی توانی یافت لیکنقش جم بر هیچ‌یک خاتم نخواهی یافتن

چشم ما خون دل و خون جگر از بس که ریختاکحل و شریان ما را دم نخواهی یافتن

سوخت کیوان از دریغ او چنان کورا دگربر نگار این کهن طارم نخواهی یافتن

مشتری از بس کز این غم ریخت خون اندر کنارمصحفش را جز به خون معجم نخواهی یافتن

از دریغ آنکه روح و جسم او از هم گسستچار ارکان را دگر باهم نخواهی یافتن

Aləmin zatında şadlıqdan tapılmaz bir nişan,Adəm Övladı adamlıqdan uzaqdır, sən inan!

Həmdəm axtarma, çəkil, üzlət evində tək otur,Qəm evi dünyada yoxdur bir nəfər dərdə qalan!

Dördbucaq firuzərəng bu çadırın altında sən,Çarmıxından qəmlərin heç vaxt tapmazsan aman!

Çək dizə qəm damənini, dərdə döz, yox bir nəfər,Qəmsiz olsun bu cahanda, qəmliyə yox əltutan!

Həbsə sal ahı dodaqda ağzını yandırsa da,Çünki yüz yol söyləsən də, dərdini yoxdur duyan!

Məlhəm axtarma, yaran vardırsa, heyvanlar kimi,Ağrıya döz, gəzmə, tapmazsan ona məlhəm qoyan!Dəfh olundu bir nəcib insan, qəmində cır yaxa,Bir belə matəm nə yer görmüş hələ, nə asiman!Cərx nəqqaşxanəsində yox vəfa rəngindən iz,Rəng nədir? Tapmaz vəfa ətrini heç bir axtaran!Qeybdən bir səs gəlir daim sənə, xatırladır:Yer üzündə, bir könül tapmazsan, olsun şadman!Çulğamış Qafdan Qafa dünyanı vəhşətli gecə,Sur çalınmazsa, sökülməz sanki bu zülmətdə dan.

Bəxt tacı isteyirsən? Gəz səlamət altunu,Yoxsa aləm butəsi verməz sənə zər ərməğan.

Bubbutək varsa başında tac əgər, tuti kimiQəlbinin boynunda odlu halqa vardır Cavidan.

Arzu bitməz, bu quraqlıqda axıt göz yaşını,Bundan özgə su tapılmaz, qoyma yansın busitan!

Dünyanın darvazası əslində dar bir həlqədir,Kim göcər bu həlqədən, qəddini qılmazsa kaman?

Xəstə canla heç zaman getmə fələk eyvanına,Olmamış ordan zəhərsiz bir kərə dərman alan!

Axirətdə afıyət axtar, nə bu aləmdə sən,Fəhmdən naqisdir əqrəb quyruğundan şəhd uman!

Ömr buz üstə qurulmuş bir binadır, yaxşı bil!Çox da, Xaqani qızışma, qorxuram, uçsun binan!

Dəhr qoy qanda boğulsun, torpağa ensin fələk,Tapmayıbdır çün əmin nə onda, nə bunda məkan!

Ümmətin püştü-pənahiydi o dahi filosof,Mənzili oldu, yəqinimdir, ən ali kəhkəşan.

At oda hikmət kitabını, əmim getmiş bada,Vur daşa camı, daha Cəmşid deyildir hökmran!

Elmi ürfan Rəxşini peylə və ya qandalla san,Rüstəmi-dastan hanı? Keçsin ağılda həftxan?!

O ağıl ustadının şagirdi olmuşdur fələk,Bir elə dahi müəllim görməmişdir bu cahan!

İstəsən, asan taparsan daima yüz min üzük,Bir üzükdə Cəmşidin nəqşi fəqət olmaz əyan!

Göz ciyərdən, qəlbdən qan çəkdi, tökdü torpağa,İndi artıq nə damarlarda, nə gözdə qaldı qan!Matəmində elə yanmışdır ki, Keyvan bir daha,Bir əkincitək yoxa çıxmış o göhnə tarladan.Müştəri gözdən bu qəmdə tökdü qan neysan kimi,Qandan özgə yox kitabında onun şərhi-bəyan!Ruhu cismindən onun ayrıldı, bu qəmdən yəqin,Bir-birindən ayrılar, dörd rükn də tapmaz aman!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri