صبح‌دم چون کله بندد آه دود آسای منچون شفق در خون نشیند چشم شب پیمای من

مجلس غم ساخته است و من چو بید سوختهتا به من راوق کند مژگان می پالای من

رنگ و بازیچه است کار گنبد نارنگ رنگچند جوشم کز بروتم نگذرد صفرای من

تیر باران سحر دارم سپر چون نفکنداین کهن گرگ خشن بارانی از غوغای من

این خماهن گون که چون ریم آهنم پالود و سوختشد سکاهن پوشش از دود دل دروای من

مار دیدی در گیا پیچان؟ کنون در غار غممار بین پیچیده بر ساق گیا آسای من

اژدها بین حلقه گشته خفته زیر دامنمز آن نجنبم ترسم آگه گردد اژدرهای من

تا نترسند این دو طفل هندو اندر مهد چشمزیر دامن پوشم اژدرهای جان فرسای من

دست آهنگر مرا در مار ضحاکی کشیدگنج افریدون چه سود اندر دل دانای من

آتشین آب از خوی خونین برانم تا به کعبکاسیا سنگی است بر پای زمین‌پیمای من

جیب من بر صدرهٔ خارا عتابی شد ز اشککوه خارا زیر عطف دامن خارای من

روی خاک آلود من چون کاه بر دیوار حبساز رخم کهگل کند اشک زمین اندای من

چون کنار شمع بینی ساق من دندانه‌دارساق من خائید گوئی بند دندان خای من

قطب‌وارم بر سر یک نقطه دارد چار میخاین دو مریخ ذنب فعل زحل سیمای من

تا که لرزان ساق من بر آهنین کرسی نشستمی‌بلرزد ساق عرش از آه صور آوای من

بوسه خواهم داد ویحک بند پندآموز رالاجرم زین بندچنبروار شد بالای من

در سیه کاری چو شب روی سپید آرم چو صبحپس سپید آید سیه‌خانه به شب ماوای من

پشت بر دیوار زندان، روی بر بام فلکچون فلک شد پرشکوفه نرگس بینای من

محنت و من روی در روی آمده چون جوز مغزفندق آسا بسته روزن سقف محنت زای من

غصهٔ هر روز و یارب یارب هر نیم شبتا چه خواهد کرد یارب یارب شب‌های من

هست چون صبح آشکارا کاین صباحی چند رابیم صبح رستخیز است از شب یلدای من

منجنیق صد حصار است آه من غافل چراستشمع‌سان زین منجنیق از صدمت نکبای من

روزه کردم نذر چون مریم که هم مریم صفاستخاطر روح القدس پیوند عیسی زای من

نیست بر من روزه در بیماری دل زان مراروزه باطل می‌کند اشک دهان آلای من

اشک چشمم در دهان افتد گه افطار از آنکجز به آبِ گرم، پِستی نگذرد از نای من

پای من گوئی به درد کج روی ماخوذ بودپای را این دردسر بود از سر سودای من

ز آنکه داغ آهنین آخر دوای دردهاستز آتشین آه من آهن داغ شد بر پای من

نی که یک آه مرا هم صد موکل بر سر استورنه چرخستی مشبک ز آه پهلو سای من

روی دیلم دیدم از غم موی زوبین شد مراهمچو موی دیلم اندر هم شکست اعضای من

چون ربابم کاسه خشک است و خزینه خالی استپس طنابم در گلو افکنده‌اند اعدای من

ای عفی‌الله خواجگانی کز سر صفرای جاهخوانده‌اند امروز انار الله بر خضرای من

هر زنی هندو که او را دانه بر دست افکنمدانه زن پیدا نبیند خرمن سودای من

چون زر و گل به دست الا که خار پای عقلصید خاری کی شود عقل سخن پیرای من

زر دو حرف افتاد و باهم هر دو را پیوند نیپس کجا پیوند سازد با دل یکتای من

سامری سیرم نه موسی سیرت ار تا زنده‌امدر سم گوساله آلاید ید بیضای من

در تموزم برگ بیدی نه ولبی از روی قدرباد زن شد شاخ طوبی از پی گرمای من

برگ خرمایم که از من باد زن سازند خلقباد سردم در لب است و ریز ریز اجزای من

نافهٔ مشکم که گر بندم کنی در صدحصارسوی جان پرواز جوید طیب جان افزای من

نافه را کیمخت رنگین سرزنش‌ها کرد و گفتنیک بدرنگی، نداری صورت زیبای من

نافه گفتش یافه کم گو کایت معنی مراستو اینک اینک حجت گویا دم بویای من

آینه رنگی که پیدای تو از پنهان به استکیمیا فعلم که پنهانم به از پیدای من

کعبه‌وارم مقتدای سبز پوشان فلککز وطای عیسی آید شقهٔ دیبای من

در ممزج باشم و ممزوج کوثر خاطرمدر معرج غلطم و معراج رضوان جای من

چون گل رعناست شخصم کز پی کشتن زیددر شهیدی شاهدی دارد گل رعنای من

چند بیغاره که در بیغولهٔ عاری شدیای پی غولان گرفته دوری از صحرای من

آبنوسم در بن دریا نشینم با صدفخس نیم تا بر سر آیم کف بود همتای من

جان فشانم، عقل پاشم، فیض رانم، دل دهمطبع عالم کیست تا گردد عمل فرمای من

علوی و روحانی و غیبی و قدسی زاده‌امکی بود دربند استطقسات استقصای من

دایهٔ من عقل و زقه شرع و مهد انصاف بودآخشیجان امهات و علویان آبای من

چو دو پستان طبیعت را به صبر آلود عقلدر دبستان طریقت شد دل والای من

وز دگر سو چون خلیل الله دروگر زاده‌امبود خواهر گیر عیسی مادر ترسای من

چشمهٔ صلب پدر چون شد به کاریز رحمزان مبارک چشمه زاد این گوهرین دریای من

پردهٔ فقرم مشیمه دست لطفم قابلهخاک شروان مولد و دار الادب منشای من

ز ابتدا سر مامک غفلت نبازیدم چو طفلزانکه هم مامک رقیبم و هم مامای من

بختی مستم نخورده پخته و خام شماکز شما خامان نه اکنون است استغنای من

حیض بر حور و جنابت بر ملایک بسته‌امگر ز خون دختران رز بود صهبای من

ور خورم می هم مرا شاید که از دهقان خلددی رسید از دست امروز اجری فردای من

در بهشتم می‌خورم طلق حلال ایراکه روحخاک می‌شد تا پذیرد جرعهٔ حمرای من

بوسه بر سنگ سیاه و مصحف روشن دهمگرچه چون کوثر همه تن لب شود اجزای من

مالک الملک سخن خاقانیم کز گنج نطقدخل صد خاقان بود یک نکتهٔ غرای من

دست من جوزا و کلکم حوت و معنی سنبلهسنبله زاید ز حوت از جنبش جوزای من

گرچه از زن سیرتان کارم چو خنثی مشکل استحامله است از جان مردان خاطر عذرای من

گر به هفت اقلیم کس دانم که گوید زین دو بیتکافرم دار القمامه مسجد اقصای من

از مصاف بولهب فعلان نپیچانم عنانچون رکاب مصطفی شد ملجا و منجای من

قاسم رحمت ابوالقاسم رسول الله که هستدر ولای او خدیو عقل و جان مولای من

Hər səhər qalxar göyə ah ilə əfqanım mənim,
Qərq olar qanda şəfəqtək çeşmi-giryanım mənim.

Qurmuşam qəm məclisi, yanmış söyüdtək indi, bax,
Mey süzür məndən mənimçün qanlı müjkanım mənim.

Yüz oyunbazlıq edər, narınca oxşar bu fələk,
Neyləyim səfra ilə odlanmasın canım mənim?

Ah oxumla hər səhər aldım hədəf, etdim şikar,
ol qoca qurdu ayaqdan saldı peykanım mənim.

Pas kimi sardı məni dövran ki, yandırsın, həmən,
Ah odumla yandı, his oldu o dövranım mənim.

Görmüsənmi ki, sarınsın bir çöpə, əfi ilan?
Əfidir zəncir, ayağım çöp, gedir canım mənim.

Bax, necə gör halqalanmış damənimdə əjdaha,
Qorxuram, tərpənsəm, agah olsun heyvanım mənim.

Qorxmasın ta gözlərimin nənmisində cüt uşaq,
Əjdahanı gizlədər hər an bu damanım mənim.

Boynuma Zöhhak ilanı saldı ahəngər bu gün,
Çün Firidun xəznəsidir əqlü ürfanım mənim.

Oxşayır kündə ayağımda dəyirman daşına,
Qanlı göz yaşımla işlər bu dəyirmanım mənim.
Paltarım xara, yaxam da göz yaşımla islanar,
Gizlədər Xara dağını rəxti-əlvanım mənim.

Bu samanla torpağa dönmüş üzümdən göz yaşım,
Palçıq hazırlar, suvansın ta ki, zindanım mənim.

Şam kimi diş-diş olubdur qıçlarım zəncirdə,
Çeynəmiş sanki qıçımı qanlı dondanım mənim.

Qütbtək saxlar məni çarmıx dəyişməz nöqtədə,
Bu Zühəlsima iki Mərrix zənəb-sanım mənim.

Surtək saldı fəğanım göylərə min vəlvələ,
Bu dəmir kürsüdə olcaq saqi-lərzanım mənim.

Söykənib divarına zindanın, üz tutdum göyə,
Asimantək güllər açdı çeşmi-giryanım mənim.

Qoz içitək möhnət ilə mən dayandım üz-üzə,
Bağlıdır fındıq kimi zindanda hər yanım mənim.

Gündüzüm qəmlə, gecəm hey "Allah, Allah"la keçər,
Dinləməzmi naləmi o həyyi-sübhanım mənim?

Eylə qorxuncdur bu zindanda mənim hər bir gecəm,
Qorxudar məhşər gününü xovfi-zindanım mənim.

Yüz hasar olsa, aşar ahım və mütləq söndürər,
Şəmini bədxahların, bilsin nigəhbanım mənim.

Nəzr edib, tutdum oruc Məryəm kimi, Məryəmsifət,
Cəbraildən doğdu İsa, pak vicdanım mənim.

Xəstə bir qəlb ilə mümkünmü tutam mən də oruc?
Çün oruc batil edər gözdən axan qanım mənim.

Ağzıma iftar vəqti isti göz yaşım axar,
Yoxdur ondan başqa bir iftara imkanım mənim.

Sanki sevdalı başım etmiş bəlayə mübtəla,
Qıçlarımı saldı işdən indi rəhbanım mənim.

Dağ dəmir hər dərdə dərmandır deyirlər, ah ilə,
Qızdı zəncirim ayaqda, oldu dərmanım mənim.

Deyləmi gördüm gözümlə, nizəyə döndü tüküm,
Qıvrılıb Deyləm tükütək cismi-piçanım mənim.

Bir rübabə oxşaram, kasəm, xəzinəm boş qalıb,
Boynuma kəndir salıb zülm ilə düşmanım mənim.

Danə qoydum ovcuna - gördükdə bir hindu qadın,
Tapmadı, əfsus, o falçı - harda xırmanım mənim.

Zərtək itmək, gül kimi solmaqdan əsla qorxmuram,
Dilsizəm pərvanətək, çıxmaz bir əfganım mənim.

Əldə hər gül hər qızıl əğlə tikandır, qoymaram,
Bir tikana seyd ola əqli-süxəndanım mənim.

"Zər" sözündə iki hərf var - qovuşmaz heç zaman,
Razı ollammı qovuşsun zərlə vicdanım mənim?

Samiri tiynətliyəm, Musa təbiət olmaram,
Bir buzov dırnağı olsun möcüzə kanım mənim.

Həsrətəm yayda söyüd yarpağına, qədrimə bax,
Oldu Tuba şaxəsindən yayda yelpanım mənim.

Xurma yarpağı mənəm, yelpazə eylərlər məni,
Çün sərin ahım dodaqda titrədər canım mənim.

Oxşaram müşkə, məni gər yüz hasara salsalar,
Çulğayar dünyanı öz ətrilə reyhanım mənim.

Müşkə kimüxt üz tutub, bir gün dedi rişxənd ilə:

  • Sən nə çirkinsən, varımdır rəngi-əlvanım mənim.
    Tez cavabında dedi müşk: - Ey həyasız, az danış!
    Ətrim ilə oldu dünya xoş gülüstanım mənim.

Güzgütək zahirdə parlaqsan, içindir qapqara,
Kimyayəm, zahirimdən xoşdu pünhanım mənim.

Kəbəyəm, cümlə mələklər səcdə eylərlər mənə,
Çünki İsa tirməsindən oldu xüftanım mənim.

Məskənim çirkin de olsa, xatirimlə gövsərəm,
Cənnətlə mərac üçün vardır hər imkanım mənim.

Kütbeyin düşmən mağara axtarır gizlənməyə,
Hər biri olmuş, odur, quli-biyabanım mənim.

Abinusam mən, sədəflə batmışam dəryalara,
Olmaram çöp, üzdə olsun kəfiə cövlanım mənim.

Əql məndə, feyz məndə, qəlbü can da məndədir,
Aləmin həqqi nədir ki, verə fərmanım mənim.

Ülviyəm, ruhaniyəm, qeybi doğuldum qüdsdən,
Qoy bunu inkar qılsın xəsm-nadanım mənim.

Şirnim olmuşdur şəriət, nənmim - insaf, dayəm - əql,
Oldu dörd ünsür anam, ülviyyət ərkanım mənim.

Səbrlə doldu təbiət dayəsinin döşləri,
Ki, təriqət oldu aləmdə dəbistanım mənim.

Həm Xəlilüllah kimi oldu atam nəccar Əli,
Məryəmə bacı olub tərsa anacanım mənim.

Gəlmişəm dünyaya mən beylə gözəl, saf çeşmədən,
Xəlq olub ol çeşmədən gövhərli ümmanım mənim.

Fəqr bətnində yetişdim, nitq əli oldu mamam,
Oldu yurdum elmü ürfan yurdu - Şirvanım mənim.

Fırfira fırlatmadım qəflət üzündən bir kərə,
Çünki hər an valideyn olmuşdu pasbanım mənim.

Nər dəvəm noğalanızı dadmamışdır sizlərin,
Dolmamış xamlar əlilə kisəm, həmyanım mənim.

Qoy vəbalım düşsün hurilər, mələklər boynuna,
Bakirə meynə qanından dolsa peymanım mənim.

Mey içərsəm də, rəvadır, çün dünən vermiş peşin,
Zəhmət həqqimi mənə cənnətli dehqanım mənim.

Sağərim alsın deyə, torpağa düşdü ruhlər,
Ta behişt içrə içilsin qırmızı qanım mənim.

Nurlu "Quran"la qara daşı gərək hər an öpüm,
Tutsa da gövsər kimi dünyanı ehsanım mənim.

Nitq gənci sahibi, söz mülkunün xaqaniyəm,
Vardır hər bir kəlmədə yüz gənci-xaqanım mənim.

Bax, əlim - Cövza, qələm - Hut oldu, məna –
Sünbülə, Sünbülə Hutdan doğar, Cövza – qələmdanım mənim.

Yeddi ölkədə yazarsa kimsə iki beytimi, Kafərəm,
Darül-Qəmamə - darul-imanım mənim.

Bu-ləhəblərlə döyüşməkdən nə qorxum dəhrdə,
Mustafanın mehri olmuş əldə qalxanım mənim.

Qasimi-Rəhmət, Əbülqasim, Rəsulüllahdır,
Canıma, əqlimə sahib, şanlı sultanım mənim.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri