در دو عالم کار ما داریم کز غم فارغیم
در دو عالم کار ما داریم کز غم فارغیمالصبوح ای دل که از کار دو عالم فارغیم
کم زدیم و عالم خاکی به خاکی باختیمو آن دگر عالم گرو دادیم و از کم فارغیم
عقل اگر در کشتزار خاک آدم ده کیاستما چنان کز عقل بیزاریم از آدم فارغیم
خاک عشق از خون عقلی به که غم بار آوردما که ترک عقل گفتیم از همه غم فارغیم
عشق داریم از جهان گر جان مباشد گو مباشچون سلیمان حاضر است تخت و خاتم فارغیم
همدم ما گر به بوی جرعه مستی شد تمامما به دریا نیم مستیم و ز همدم فارغیم
محرم از بهر نهان کاران به کار آید حریفما که می پیدا خوریم از کار محرم فارغیم
این لب خاکین ما را در سفالی باده دهجام جم بر سنگ زن کز جام و از جم فارغیم
چرخ و اختر چیست طاق آرایشی و طارمی استما خراب دوستیم از طاق و طارم فارغیم
تن سپر کردیم پیش تیر باران جفاهرچه زخم آید ببوسیم و ز مرهم فارغیم
گر شما دین و دلی دارید و از ما فارغیدما نه دین داریم و نه دل وز شما هم فارغیم
چند دام از زهد سازی و دم از طاعت زنیما هم از دام تو دوریم و هم از دم فارغیم
لاف آزادی زنی با ما مزن باری که مااز امید جنت و بیم جهنم فارغیم
چند یاد از کعبه و زمزم کنی خاقانیاباده ده کز کعبه آزاد و ز زمزم فارغیم
İki aləmdə bir iş var ki, bizlər qəmdən azadıq,Könül, əylən səhər vaxtı, iki aləmdən azadıq.
Kəm atdıq biz, bu dünyanı, uduzduq aləm əhlinə,O dünyanı girov qoyduq ki, orda kəmdən azadıq.
Adəm ağıl əkən bu tarlada qabil bəhərdirsə,Ağıldan öylə bizarıq ki, biz Adəmdən əzadıq.
Ağıldan ki, barı qəmdir, məhəbbət torpağı xoşdur,Uzaqlaşdıq ağıldan biz, odur ki, qəmdən azadıq.Cahanda eşqimiz varsa, nə qəm var, can gedir badə?Süleyman hazır ikən, təxtdən, xatəmdən azadıq.
Meyin bir damlası ətrilə məst oldu bizim həmdəm,İçib dərya qədər, məst olmadıq, həmdəmdən azadıq.
Meyi xəlvət içənlər, bil, hərifi gizli saxlarlar,Biz aşkar qurmuşuq mey məclisi, məhrəmdən azadıq.
Yetir meylə dolu saxsı qabı torpaq dodağıma,Daşa vur cami-Cəmşidi ki, camdan, Cəmdən azadıq.
Tapıbdır zinət ulduzdan, fələk bir taqü tarəmdir,Xərabat əhliyik biz, taq ilə tarəmdən azadıq.
Cəfa yağdırdı ox, biz qorxmadan canı sipər etdik,Yara aldıqda öpdük şövq ilə, məlhəmdən azadıq.
Tutub din ilə qəlbi, bizləri tərk etdiniz, bizdə,Nə din vardır, nə qəlb, siztək halı bərhəmdən azadıq.
Qurub zahidliyindən tor, ibadətdən vurursan dəm,Torundan vaqifik biz, vurduğun o demdən azadıq.
Bizə cənnət, cəhənnəmdən söz açma, əngini yorma,Ki, biz sən çaldığın neydə o zildən, bəmdən azadıq.
Yetər, Xaqaniya, Zəmzəmlə Kəbə söhbəti artıq,Gətir badə ki, biz həm Kəbə, həm Zəmzəmdən azadıq.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/xaqani-qite-274
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir