نور رخ تو طلسم خورشید شکستخورشید ز شرم سایه از خلق گسست

رخ زرد و خجل گشت و به مغرب پیوستپیرایه سیه کرد و به ماتم بنشست

Günəş görən zaman hüsnünü bir dəm,Elə bil başına dolandı aləm.Utanıb saraldı, üfüqdə batdı,Bir qara don geyib, saxladı matəm.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mərsiyə