Ol peyk Səba çü mindi atı,Xoş sürdü iradət ilə qatı.

Gəh gerdə bulaşdı, gəh ğubarə,İrişdi məqami-gül’üzarə.Gördü ki, çəmən yenə münəvvər,Zülfindən anın cahan müəttər.Gördü anı bağbani-məhrəm,Kim, gözlər idi yolunu hər dəm.Yanına gəlib dedi ki, ey Bad,Qıldınmı yenə bu kari bünyad?Qayıt ki, bu işə çarə yoxdur,Mundan nə cigərdə yarə yoxdur?Anın təki iti var hezaran,Fəryad konan, qəm ilə nalan.Qılmaz birisi anın şikayət,Olmaz, qamusu bilür, inayət.Növ aşiq olubdurur o miskin,Ol dəxi dapar son ucu təskin.Qayıt, yenə bizni qılma bədnam,Nagah özüni salma dər dam.Söylədi Səba ki, əbsəm, əbsəm.Öldürsə dəxi ki, çəkməzəm ğəm.Sən varmaz isən varuram özüm,Ərz eylərəm ana cümlə sözüm.Mehr etsə, nə ğəm olu himayət,Qəhr eyləsə, bəs degil kifayət.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq