Qəzəl 6919

قطع نظر چگونه ز جانان کند، کسی؟از ماه مصر آینه پنهان کند، کسی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6932

گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6934

در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6943

ای بی‌خبر ز خود به تماشا چه می‌روی؟چون آفتاب سر زده هرجا چه می‌روی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6949

دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6957

حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6964

زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6971

مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6973

تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6985

هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 3

گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب رارفته رفته طاق نسیان می کند محراب را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 4

جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 8

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 13

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 22

رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 23

گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 26

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 26

تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 27

صیقلی می شود از زخم زبان سینه مادم شمشیر بود صیقل آیینه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 27

می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 29

زهی رخ تو نموداری از بهشت خدانهال قد تو برهان عالم بالا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 29

می شود جان تازه از بوی بهار زنده رودزنده می گردد دل از سیر کنار زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəzəl 32

صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 34

قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 39

در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیش‌داری، رو به پس‌ کردن چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 44

گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 53

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq