Qəzəl 3539

غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3542

رتبه خط تو بالغ نظران می دانندقدر یاقوت تو روشن گهران می دانند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3543

یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنندنمکی نیست لب او که فراموش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3549

هرکه خامش شود از حادثه آزاد بودخنده کبک دلیل ره صیاد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3550

دل اهل نظر آن به که گرفتار بودصحت چشم در آن است که بیمار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3554

بنده حسن خداداد شوم همچو کلیمآتش داغ من از مجمره طور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3556

دانه خال تو روزی که مرا در دل بودحاصل روی زمین از من بی حاصل بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3557

می روشن گهران چهره گلفام بودنقل صاحب نظران چشم چو بادام بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3558

دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟ظرف دریوزه کند هرکه گدای تو بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3564

باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3569

باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3570

باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3581

جگر تشنه محال است که سیراب شودگر عقیق لب او در دهنم آب شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3583

طایری را که به دام تو گرفتار شوددانه در حوصله اش گوهر شهوار شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3597

باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟تلخی می نمک تلخی بادام شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3604

چون ز خط صفحه رخسار تو ضایع نشود؟خط شبرنگ براتی است که راجع نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3614

دل ما سلطنت فقر به سامان ندهدده ویرانه ما باج به سلطان ندهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3620

چون قلم بر سر غمنامه هجران آیددل به جان، آه به لب، اشک به مژگان آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3623

به کف شعله اگر نقد شرر می‌آیددل رم کرده ما هم ز سفر می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3630

گر خس و خار ز گرداب برون می آیدخواجه از عالم اسباب برون می آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3634

دعوی عشق ز هر بوالهوسی می‌آیددست بر سر زدن از هر مگسی می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3642

بس که بیماری عشقم به رگ جان پیچیدساعدم رشته بر انگشت طبیبان پیچید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3646

لاله از رشک رخت خون جگر می گریدآتش از گرمی خوی تو شرر می گرید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3657

خوش بهاری است حریفان نظری بگشاییدبر دل از عالم ارواح دری بگشایید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3660

ز چشم بد رخ خوب ترا گزند مبادسرود بزم تو جز نغمه سپند مباد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3664

ز خنده بر جگر حشر داشت (حق) نمکبه فتنه جنبش مژگان او زبان می داد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3665

من آن نیم که ز درد گران کنم فریادز سنگلاخ چو آب روان کنم فریاد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3673

اگر نقاب ازان روی دلپسند افتدبه شهر سوختگان قحطی سپند افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3675

ز درد و داغ دل تیره خوش جلا گرددز گلخن آینه تار باصفا گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3677

ز می فروغ لب یار بیشتر گرددز آب، آتش یاقوت شعله ور گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq