Qəzəl 6442

پاک کن از لوح جهان زنگ منتا برهد عشق تو از ننگ من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6444

روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنینصبح سفید چون شود، خنده نما که همچنین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6446

من که در فردوس افتادم به نقد از یاد اوبی نیازم از تمنای بهشت آباد او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6448

بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6452

هر که را دل آب شد از روی آتشناک اوشبنم گلزار جنت گشت چشم پاک او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6461

می زند ناخن به دل خار سر دیوار توچون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6469

خون رغبت را به جوش آرد لب میگون توبوسه را آتش عنان سازد رخ گلگون تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6473

ای بهار آفرینش گرده سیمای تورشته جانها خس و خاشاک از دریای تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6474

ای قیامت پیش خیز قامت رعنای توفتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6478

برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی توهست یک پهلوتر از خواب جوانان خوی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6480

دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجوآنچه شد در خانه گم از دامن صحرا مجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6482

عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سروزیر بار دل سرآمد روزگارم همچو سرو

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 6490

در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشوبرگ چون شد زرد از باد خزان غافل مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6495

نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار اوکه می شوید سیاهی را عقیق آبدار او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6501

ندارد اختیار در گشودن باغبان توکه در را می گشاید جوش گل در گلستان تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6505

هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6509

چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6510

چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجوگل بی خار ز خار سر دیوار مجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6518

زمین نشسته به خاک سیاه از غم توکبودپوش بو آسمان ز ماتم تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6524

چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دومرا ازین چه که عالم خراب شد هر دو؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6525

مشو چو موج شلاین به هر کنار و بروکمند طول امل را فراهم آر و برو

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6526

ز شرم قد بلند تو آب گردد سروبه زیر خاک نهان از حجاب گردد سرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6533

چون سر زند ز مشرق زین آفتاب توصد شاخ گل پیاده رود در رکاب تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6534

از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تودر ساغر سهیل کند خون عقیق تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6535

خون لاله لاله می چکد از رنگ آل توگلگونه همند جلال و جمال تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6540

ای شاخ گل شکسته طرف کلاه توپیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6543

کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تواز بی بضاعتی خجلم از لقای تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6546

دام و کمند گردن دلهاست آرزودل مشت خار و موجه دریاست آرزو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6561

از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواهزینهار از ترک دنیا کردگان دنیا مخواه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6563

تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاهعالم روشن به چشم آب حیوان شد سیاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq