Pərakəndə şeir 406

از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 405

چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 409

ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 412

به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 413

نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 417

رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 418

گفتار او غم از دل ناکام می برداین قند سوده تلخی بادام می برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 419

تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 421

کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 422

به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون راکه ناز خیمه لیلی است در سر، داغ مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 425

آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 427

بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 432

این ریش پروران که گرفتار شانه اندغافل که صد خدنگ بلا را نشانه اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 439

ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 444

جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 445

تا صدق طلب خضر من آبله پا بودهر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 449

عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 448

زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 456

نه هر دل جای سودای تو باشددلی کز جا رود جای تو باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 460

آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 461

مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌هاکه باشد بادبان کشتی دل دامن شب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 466

اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 466

به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌هابه یک ناخن، گره وا کرد ماه عید از دل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 475

محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 479

موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 478

هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجاذره را ساغر خورشید به دست است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 481

به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 485

در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 487

گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq