Qəzəl 4781

عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگزخانه دیو، پریخانه نگردد هرگز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4786

درآ به زمزمه ای مطرب غزال پردازکه تازیانهٔ شوق است شعلهٔ آواز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4787

دگر که را کنم از اهلِ درد محرمِ راز؟که رنگِ من به زبانِ شکسته شد غَمّاز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4788

نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجازپلی است آن طرف آب، عشقهای مجاز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4792

به یادِ سنبل آن زلفِ با صبا می‌سازبه بوی مشکِ سبکروح باختا می‌ساز

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4802

نکرد در دل من کار، عشق شورانگیززهیزم تر من شد فسرده آتش تیز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4803

سبک ز سینه ما ای غبار غم برخیزز همنشینی ما می کشی الم برخیز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4819

پیغامی ازان غنچه دهن می رسد امروزخوشحالیی از غیب به من می رسد امروز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4822

ای چشم تو پرده دار اعجازمژگان تو سایه پرور ناز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4836

سر گرانیهای او را از من حیران مپرسوزن کوه قاف را از پله میزان مپرس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4847

دردی که سازگار تو گردد دواشناسزهری که خوشگوار شد آب بقاشناس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4877

عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباشکف اگر در بحر پرگوهر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4894

گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدشگر نخیزد پیش پای گل زجا می زیبدش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4908

خون ما ازروی آتشناک می آید به جوشاز دم گرم بهاران خاک می آید به جوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4914

زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویشبوی یوسف می‌کشم از چشم چون دستار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4924

ز سوز سینه پروانه من آب شد آتشزسیر و دور من سرگشته چون گرداب شد آتش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4938

ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازشکه هر پیمانه چون آیینه آرد برسر نازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4942

گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگشز رنگ آفتابی، آفتابی می شود رنگش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4955

اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونشبه دندان خون خود می گیرم از لبهای میگونش؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4957

اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینشچه بیتابانه می چسبد به دل لبهای شیرینش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4958

بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینشبه جوش آورد خون بوسه را دست نگارینش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4961

ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایشپری در شیشه دارد از تذروان سروبالایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4962

به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایشغزالان را ز وحشت باز می دارد تماشایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4964

سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایشدو عالم چون دو زلف عنبرین افتاده درپایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4965

چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟که خون رامشک سازد در دل صیاد، آهویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4967

کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟که می ساید به ابر از بس بلندی تیغ ابرویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4971

بس که آمیخته ناز بود رفتارشباشد ایمن ز چکیدن عرق رخسارش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4977

آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلشدیده آینه پرخون شود ازتمثالش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4994

ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویشما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4997

به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباشبر آسمان سخن آفتاب انور باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq