Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگزخانه دیو، پریخانه نگردد هرگز
Qəzəl 4786درآ به زمزمه ای مطرب غزال پردازکه تازیانهٔ شوق است شعلهٔ آواز
Qəzəl 4787دگر که را کنم از اهلِ درد محرمِ راز؟که رنگِ من به زبانِ شکسته شد غَمّاز
Qəzəl 4788نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجازپلی است آن طرف آب، عشقهای مجاز
Qəzəl 4792به یادِ سنبل آن زلفِ با صبا میسازبه بوی مشکِ سبکروح باختا میساز
Qəzəl 4802نکرد در دل من کار، عشق شورانگیززهیزم تر من شد فسرده آتش تیز
Qəzəl 4803سبک ز سینه ما ای غبار غم برخیزز همنشینی ما می کشی الم برخیز
Qəzəl 4819پیغامی ازان غنچه دهن می رسد امروزخوشحالیی از غیب به من می رسد امروز
Qəzəl 4822ای چشم تو پرده دار اعجازمژگان تو سایه پرور ناز
Qəzəl 4836سر گرانیهای او را از من حیران مپرسوزن کوه قاف را از پله میزان مپرس
Qəzəl 4847دردی که سازگار تو گردد دواشناسزهری که خوشگوار شد آب بقاشناس
Qəzəl 4877عاشقان را مغز در سر گر نباشد گو مباشکف اگر در بحر پرگوهر نباشد گو مباش
Qəzəl 4894گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدشگر نخیزد پیش پای گل زجا می زیبدش
Qəzəl 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوشاز دم گرم بهاران خاک می آید به جوش
Qəzəl 4914زیر یک پیراهن از یکرنگیم با یار خویشبوی یوسف میکشم از چشم چون دستار خویش
Qəzəl 4924ز سوز سینه پروانه من آب شد آتشزسیر و دور من سرگشته چون گرداب شد آتش
Qəzəl 4938ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازشکه هر پیمانه چون آیینه آرد برسر نازش
Qəzəl 4942گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگشز رنگ آفتابی، آفتابی می شود رنگش
Qəzəl 4955اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونشبه دندان خون خود می گیرم از لبهای میگونش؟
Qəzəl 4957اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینشچه بیتابانه می چسبد به دل لبهای شیرینش
Qəzəl 4958بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینشبه جوش آورد خون بوسه را دست نگارینش
Qəzəl 4961ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایشپری در شیشه دارد از تذروان سروبالایش
Qəzəl 4962به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایشغزالان را ز وحشت باز می دارد تماشایش
Qəzəl 4964سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایشدو عالم چون دو زلف عنبرین افتاده درپایش
Qəzəl 4965چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟که خون رامشک سازد در دل صیاد، آهویش
Qəzəl 4967کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟که می ساید به ابر از بس بلندی تیغ ابرویش
Qəzəl 4971بس که آمیخته ناز بود رفتارشباشد ایمن ز چکیدن عرق رخسارش
Qəzəl 4977آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلشدیده آینه پرخون شود ازتمثالش
Qəzəl 4994ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویشما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش
Qəzəl 4997به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباشبر آسمان سخن آفتاب انور باش