Qəzəl 4924

ز سوز سینه پروانه من آب شد آتشزسیر و دور من سرگشته چون گرداب شد آتش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4938

ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازشکه هر پیمانه چون آیینه آرد برسر نازش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4942

گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگشز رنگ آفتابی، آفتابی می شود رنگش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4955

اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونشبه دندان خون خود می گیرم از لبهای میگونش؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4957

اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینشچه بیتابانه می چسبد به دل لبهای شیرینش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4958

بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینشبه جوش آورد خون بوسه را دست نگارینش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4961

ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایشپری در شیشه دارد از تذروان سروبالایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4962

به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایشغزالان را ز وحشت باز می دارد تماشایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4964

سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایشدو عالم چون دو زلف عنبرین افتاده درپایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4965

چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟که خون رامشک سازد در دل صیاد، آهویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4967

کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟که می ساید به ابر از بس بلندی تیغ ابرویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4971

بس که آمیخته ناز بود رفتارشباشد ایمن ز چکیدن عرق رخسارش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4977

آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلشدیده آینه پرخون شود ازتمثالش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4994

ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویشما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4997

به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباشبر آسمان سخن آفتاب انور باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5001

زنوبهار خط یار ناامید مباشز حسن عاقبت کار نا امید مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5012

کسی که دیدن روی تو کرد حیرانشبه دیده آب نگردد ز مهر تابانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5013

مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5018

جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5038

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5045

Yansan, elə yan ki, sən axırda hədər olma,Məğrurluğunun həddini bil, o qədər olma.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5065

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5072

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5076

سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5078

فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5079

چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5080

آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5096

در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5102

از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5103

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq