Short
ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Rubai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rubai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Rubai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rubai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rubai 38زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
Rubai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rubai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rubai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Rubai 43ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشتبشکسته سرای حَرَمَت قدرِ بهشت
Rubai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rubai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rubai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rubai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rubai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Rubai 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Rubai 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Rubai 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!
Rubai 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Rubai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rubai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rubai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Rubai 56شطرنج تو ما را به شط رنج سپردلجلاج لجاج با تو نتواند برد
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.