Short
دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rubai 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Rubai 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rubai 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Rubai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rubai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rubai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Rubai 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Rubai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rubai 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست
Rubai 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Rubai 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Rubai 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rubai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rubai 23آتش تپش از جان به تابم بردستدود از دل خستهٔ خرابم بر دست
Rubai 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Rubai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rubai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Rubai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rubai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rubai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rubai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rubai 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Rubai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.