Short
اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Rubai 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Rubai 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Rubai 173گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
Rubai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rubai 175تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
Rubai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rubai 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Rubai 178تا چند گریزم و به نازم خوانی؟من فاش گریزم و به رازم خوانی
Rubai 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Rubai 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟
Rubai 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
Rubai 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی
Rubai 183دم با تو زنم، که یار دیرینه توییکم با تو زنم، که یار دیرینه تویی
Rubai 184گفتم که: لبت، گفت: شکر میگوییگفتم که: رخت، گفت: قمر میگویی
Poem in the Isfahani dialect 5سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به
Rubai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rubai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rubai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rubai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rubai 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Rubai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rubai 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Rubai 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.