Dünya,bu qoca dünyaBina olandan bəri,Hərlənir soldan-sağaGöydə Günəş,Yerdəsəsaatın əqrəbləri.Bu minvalla dolanır,Yerlər,Göylər,Dənizlər.Əqrəblər vaxtı izlər,Vaxt da günəşi izlər.Ah!.Bu daş, bu tərəzi,Ah!... Bu ölçü, bu mizan,Bəzən irəli gedir.Bəzən geriyə qalırQəlbimizdə qurulanMin bir səsli saatdan.Bəzən səhər olmamışAxşam olur mənimçünBəzən sonsuzluq qədərUzanır,uzanır gün,Ürəkdəki "saatlar"Qəlbin öz iqliminə,Nəğməsinə, siminəDaim həmahəng olur,Hər qəlbin öz eşqinə,Arzusuna qurulur...İnsan saata görəÇox dolandı,Çox döndü.O cansız əqrəblərinArxasınca süründü.

Daha böyük günlərəQanadlanır eşqimiz,Alnıaçıq,gülərüz,Sabaha gedirik biz.Vaxt gələcək,bir zamanQəlbimizdə dolananSaatlarla dönəcək,Dolanacaq bu dövran.

İyun, 1964

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets