Sûhte gönüllere kıldı yine câr ışkİy niçe âşıkları kıldı yine zâr ışk

Kıldı yanahlarumı cümle mu'asfer meğerAnun içün eyledi cedvelî berkâr ışk

Gerçi ki mâhmûr ider lebleriyile cânıŞükr ana ki gözlerin eyledi hammâr ışk

Küfrini gîsûsınun cânumuz îmân bilürBağlayalı bilüme bir kara zünnâr ışk

Toldı gönülde hevâ komadı hâlî mekânLâcerem oldı kamu bu der ü dîvâr ışk

Âşık u ma'şûkanun ışk iledür varlığıBahıcağ ol ortada yine günehkâr ışk

Hastaya olan şifâ ahdine kılan vefâMeclis içinde safâ gül bitüren hâr ışk

Biz niçesi ışk ile olmayalum bir çünBiz yoğ iken vahdete eyledi ikrâr ışk

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Verziş-i ışk eylese bizçileyin kişilerNola çü verziş kılur günbed-i devvâr ışk

SourceDivan, G 2: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets