Sevinmə, gülmə, quzum, kimsənin fəlakətinə;Bu hal, əvət, eyi bir şey deyil, sevinmə, saqın!Sevinmə başqasının hali-pürsəfalətinə,Toqunma qəlbinə bikəslərin, zavallıların.

İnan ki, bir acı söz, bir baqış, bir incə gülüşKədərli, sıtmalı bir qəlbi tırmalar, yaralar.O qəlb avunsa da, aldanma, incinib küsmüş,Sağalmaz iştə o, yıllar keçər də həp sızlar.

Toqunma, ruhum! Əvət, kinlidir fələk, bir günQızar, həmən gücənib intiqam alır səndən.Bu gün gülən yarın ağlar, saqın öyünmə, düşün!Düşün də munis ol! İncitmə, qırma kimsəyi sən!..

Не радуйся чужому горю, милый,Злорадство брось, не смейся над бедой,И не встречай улыбкою постылойТого, кто схвачен горькою нуждой.Насмешка, едкое словцо пороюНожом пронзают сердце на года.И помни: тот, кто ранен был тобою,Уже не исцелится никогда.Не оскорбляй! А волю дашь гордынеИ оскорбишь — откроешь мести путь.Заплачет завтра, кто смеется ныне.Не рань других, всегда отзывчив буд[?]

OriginalWikisource (opens in a new tab)CC BY-SA 4.0

TranslatorЛ. Озеров, 1977Internet Archive (opens in a new tab)

NoteПеревод Л. Озерова, по изданию: Поэзия народов СССР XIX — начала XX века (Библиотека всемирной литературы, т. 102). М.: Художественная литература, 1977. Текст распознан с отсканированной книги и не вычитан. Заглавие перевода: «Не радуйся чужому горю».

Suggest a translation

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets