Qaranlıq adam
Günün günorta vaxtı,Elə qaranlıq sözlər danışdın,Elə çaşdım,Durub lampa yandırdım, baxdım,
Bəlkə aydınlaşa mətləbin.Harda qurtarmısan,Bu mətləbsizlik məktəbin.Biz bir yana,Özün də öz sözünüYüz yerə yoza bilərsən.Elə qaranlıqsan,Özün də öz içində aza bilərsən.Özünü vurub salırsan dərin quyuya.Sonra çapalayıbÇıxmağa çalışırsan.Məncə danışmağa sözün yoxdu.Dayana bilmirsənOnun üçün danışırsan.Bizə nə var.Birtəhər dözərikZarafatla, yandırdığımız işıqla...Ömrün cəhənnəm əzabı olacaq.Bu danışıqla...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/fikret-qoca-qaranliq-adam
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Əgər bütün bəşəriyyət ədüvvi-canım ola,Ürək süqut eləməz aldığı mətanətdən.
Necə kim ol sənəmin qəmzəyi-xunxarəsi varNecə kim ol sənəmin qəmzəyi-xunxarəsi var,Dili-zarımda mənim qanlı ciyərparəsi var.
CanımAy ariflər, nə kəmtale qul oldum,El içində haqqı zay olan canım.
Salma gözdən bu zaman, ey şəhi-əbrar məniSalma gözdən bu zaman, ey şəhi-əbrar məni,Qılma ənduhü qəmü dərdə giriftar məni,