Ghazal 3383

قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زدکاش خود را به دم تیغ شهادت می زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3390

بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازدگر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3402

دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزدخضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3405

منعم از خواب عدم تیره روان برخیزدهر که شب سیر خورد صبح گران برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3408

گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3410

من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟قطره ای چند مگر دیده خونین ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3430

اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شدآب آیینه چو شمشیر به جوهر می‌شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3435

ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشددور اول همه را نشأه دوبالا باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3450

آتش قافله ما دل روشن باشدگرد ما سرمه بیداری رهزن باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3455

هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3459

ظاهر و باطن مردان به صفا می باشدپشت این آینه ها روی نما می باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3478

دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3479

خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3481

حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3482

چهره ات شمع فروزان شده را می ماندکاکلت دود پریشان شده را می ماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3498

با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3508

روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3509

به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3515

گوشه گیران که ز ایام کناری دارندهمچو صیاد کمینگاه شکاری دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3522

جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟بیگناهی گنهی نیست که آسان بخشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3525

چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟زیر سرپوش، چراغی چه نفس راست کند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3531

در صدف چشم محال است گهر باز کندگره از دیده پوشیده سفر باز کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3540

چرخ هرچند دل اهل هنر را شکندچون خریدار که رسم است گهر را شکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3561

حاصل عمر زخود بیخبران آه بودهرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3572

در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بودنفس سوخته‌ام سنبل و ریحان می‌بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3585

کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شوددایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3596

حرص را تشنگی افزون به زر و مال شودچشم آیینه کجا سیر ز تمثال شود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3600

در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شودهرکه پیوست به این سلسله دیوانه شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3602

مانع شور جنون سلسله پا نشودسیل را موج عنان تاب ز دریا نشود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3603

چهره شوخ به یک رنگ مصور نشودعکس روی تو در آیینه مکرر نشود

Saib TabriziGhazal1 min