Bir gün ki, cündi-şamilə cəng etdi asiman
What is a qasida?
Qasida: a long, formal poem of praise or counsel.
Bir gün ki, cündi-şamilə cəng etdi asiman,Oldu büruci-qəl’eyi-gərdunda çox qiran.
Aldı əlinə tiğini Bəhrami-dadgər,Baruyi-çərxə çıxdı nəbərd etməyə həman.
Hifz etməyə qila’ini qat-qat fələklərin,Ol gecə bami-çərxə Zühəl oldu pasiban.
Ətrafi-kainatə xəbər qılmağa günəş,Od yaxdı övci-qəl’əyi gərdunə nagəhan.
Top atmış idi qəl’əyi-gərdünə xeyli-Şam,Oldu livayi-xosrovi-xavər həman əyan.
Mindi təkavəri-fələkə əzmi-rəzm edib,Oldu ədəm məmalikinə şəbrəvan rəvan.
Sultani-sübh böylə yüzağlıq edərmidi,Gər olmasa pənahı vəziri-şəhi-cahan.
Fehristi-karnameyi-təkvini-nöh sipehr,Məqsudi-karxaneyi-ibda’i-kün fəkan.
Asəfsəfi-zəman, Süleymani-şərqü qərb,Sərəskəri-müdəbbirü paşayi-kamiran.
Bu izzü şövkəti ki, sənə verdi Həq, şəha,Layiq önüncə olsa əgər Ərdəvan dəvan.
Görsə məhabətini, əya Rüstəmi-dəqa,Qəhrindən istər idi sənin qəhrəman əman.
Xəsmin qəfası qülleyi-Qaf olsa, filməsəl,Xürd edə zərbi-dəstin ilə şeşpəri-giran.
Hinduyi-müqbil olmağa qapında dəmbədəm,Bir kətxudadürür sənə İskəndəri-zəman.
Aldı qanadı atına gərdunu beyzəsan,Şəhbazi-himmətin ona ərş oldu aşiyan.
Bənzətdi varsa kəndini rəxşi-cəlalinəKim, çərxi-dunun üstünə yol sürdü kəhkəşan.
İbrahim oldu adın, əya kani-mə’dələt,Bu fəqr atəşini mənə eylə gülsitan.
Gülzari-mədhinə uçar ikən könül quşu,Can bülbülü bu şe’ri-təri oxudu həman.
Ağzın hədisinə açamaz zərrəcə dəhan,Əsrari-təb’ə vaqif olan təb’i-xürdədan.
Ey sərvi-xoşxuram, saqın, yoluna gəlir,Hər suyə su kimi gəl axıtma yaşım rəvan.
Gözdən çıxalı gəlmədi heç eynimə yaşım,Mərdüm kimi kim, eyləyə kəndu yerində qan.
Cami-səfayi sun dolu, ey piri-deyr kim,Bir ləhzə dövrün acılığın unudum həman.
Məddah olalı sana, əya mö’təbər cənab,Oldu Füzuli ərseyi-nəzm içrə pəhləvan.
Qaldım ayaqda qüssəvü möhnətdə, al əlim,Ey şəhsüvari-mə’rəkəyi-axirəzzəman.
Rumun Kəmalıdır, der idi mana, xosrova,Görsə kəmali-qüdrətimi əhli-İsfəhan.
Xətm eylə dastanı, şüru et duasinə,Tul etmə gəl hekayəti manəndi-qissəxan.
Ta həlqeyi-sipəhrə hücum eyləyə nücum,Ta kim, niyami-şəbdə ola tiği-zərnişan,
Taxıb kəmənd gərdəninə zərbi-dəstilə,Dövlət qapına xəsmi gətirə kəşan-kəşan.
Nişani-feyzdir ol nüsrətü iqbal kim, halaNə yanə əzm qılsa rəhbəri tə’yidi-Yəzdan.
Dilü candan Füzuli izzü iqbalinə ol şahın,Rizayi-həqq üçün daim duaguyü sənaxan.
Çü oldur hamiyi-islam, vacibdir onun mədhi,Nə kim, mədhindən özgə söyləmiş ondan peşiman.
İlahi, baqi olsun daim insanpərvər iqbalı,Cahani-fani içrə ta bəqayi-növ’i-insan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/fuzuli-bir-gun-ki-cundi-samile-ceng-etdi-asiman
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Praise
چنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Nə qələm indiMən olmuşam dərdü qəmin barkəşi,Qəmdən tikdirmişəm nə qalam indi.
Qəzəl: Aşiqə cövr etməklə, cana, günahı yoxmudurAşiqə cövr etməklə, cana, günahı yoxmudur,Gər qərib isə nə var, onun Allahı yoxmudur
YamandırBadi-səba, xəbər apar yarımaSöylə ona bir-bir halım yamandır