نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان رازبان حالم آخر کرد روشن سوز پنهان را

Yanarkən könlümün pünhan oduyla şəm tək canım,Zəbani-halım axır zahir etdi dərdi-pünhanım.

ز رشک آن که دامن روی بر پای تو می‌مالدبه دامن می‌رسانم متصل چاک گریبان را

Ətək sürtər üzün hər ləhzə öpməkçün ayağından,Həsəddən damənə çatmış mənim çaki-giribanım.

نظر بر حال من از چشم بیمارت عجب نبودکه اهل درد می‌دانند قدر دردمندان را

Mənə bimar çeşminlə nəzər qılsan, əcəb olmazBəli, dərd əhli anlar ki, nədir tədbiri-dərmanım.

به خوناب جگر آغشته‌ام چون لاله سر تا پااثر بینید داغ عشق آن گلبرگ خندان را

Ciyər qanilə cismim qərq olubdur lalə tək, çünkiMənə bu daği-eşqi vermiş ol gül üzlü cananım.

دلی شد بسته هر تار زلفت حسبة للهکره مفکن برو بر هم مزن جمعی پریشان را

Sənin hər bir telində zülfünün bir can əsir olmuş,Pərişan qoyma olsun cəm ikən hali-pərişanım.

ز خط بر مصحف حسنت فزون شد رغبت دل‌هاکه با اِعراب طفلان خوب‌تر خوانند قرآن را

Könüllər rəğbəti artar görən dəmdə üzün xəttin,Uşaqlar zirzəbərlə tez oxur Quranı, bil, canım!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی صفحه جان را ز عکس دانهٔ خالشچنان پر کن که مطلق جا نماند داغ هجران را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Füzuli, xalının əksiylə can lövhün elə dolurKi, hicran dağinə yer qalmasın olduqca imkanın.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love