تنگ آمده بجلوه آهم فضای چرخخواهد گذشت عاقبت از تنگنای چرخ

بر سر هزار سنگ رسد هر زمان مراگویا که ریخت از نم اشکم بنای چرخ

با دود آه چون نکنم تیره چرخ رابا داغ درد سوخت دلم را جفای چرخ

پر شد ز آتش دل من چرخ بعد ازینباشد مگر مقام ملایک و رای چرخ

از رشک ساکنان سر کوی آن پریماتم سرا شدست ملک را سرای چرخ

تنها نیم من از روش چرخ در بلاوارسته کجاست ز دام بلای چرخ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر چرخ بی وفاست بگویم عجب مدارهرگز کسی ندیده فضولی وفای چرخ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love