بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسیدتشنه لب بودم که آبی بر گلوی من رسید

Qətlimə xəncərlə qəsd etdi o türki-tündxu,Odlanırdım mən ətəşdən, mərhəmətlə verdi su.

از نسیم وصل جانها را معطر شد دماغغالبا کز ره غزال مشکبوی من رسید

Zövq alıb canlar ətirləndi nəsimi-vəsldən,Çün gəlib çatdı səfərdən ol qəzali-mişkbu.

ژاله وش بارید ازو سنگ ملامت بر سرمآفتی بر کشتزارِ آرزویِ من رسید

Jalələr tək başıma yağdı məlamət daşları,Keçdi afət günlərim, oldu müyəssər arizu.

کشته آنم که در جولان سمند ناز راسرکِشد از سرکِشی ، هرگه که سویِ من رسید

Can ola qurban ki, cövlani-səməndi-naziniQaldırar şaxə məni gördükdə, manəndi-ədu.

عالم از افسانه فرهاد و مجنون شد تهیتا بگوش اهل عالم گفت و گوی من رسید

Boş qalıb əfsanəsindən Qeysü Fərhadın cahan,Əhli-dünyaya yetişdi ta ki, məndən göftgu.

همچو من دیوانه ای دیگر ، به سرحدِّ فناگر رسید البته هم در جست و جوی من رسید

Başqa bir divanə mən tək gər fəna sərhəddinəYetsə, axtarmış məni, əlbəttə, etmiş cüstcu.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفتم از گریه فضولی پای در گل ماند گفتاینچنین بهتر که نتواند بکوی من رسید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Söylədim: tutmuş Füzulinin yolun göz yaşlarıSöylədi: çox yaxşı oldu, kuyimə düşməz yolu.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring