بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسیدتشنه لب بودم که آبی بر گلوی من رسید

از نسیم وصل جانها را معطر شد دماغغالبا کز ره غزال مشکبوی من رسید

ژاله وش بارید ازو سنگ ملامت بر سرمآفتی بر کشتزارِ آرزویِ من رسید

کشته آنم که در جولان سمند ناز راسرکِشد از سرکِشی ، هرگه که سویِ من رسید

عالم از افسانه فرهاد و مجنون شد تهیتا بگوش اهل عالم گفت و گوی من رسید

همچو من دیوانه ای دیگر ، به سرحدِّ فناگر رسید البته هم در جست و جوی من رسید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفتم از گریه فضولی پای در گل ماند گفتاینچنین بهتر که نتواند بکوی من رسید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring