چو مشاطه بدست آن چین زلف خم بخم گیردبچین از رشک دستش نافه را درد شکم گیرد

بیاد بوی زلفش جان من تا کی ز تن شبهابرون آید سر راه نسیم صبحدم گیرد

قلم گیرد روان از بیم خجلت دست صورتگرچو صورتگر پی تصویر آن قامت قلم گیرد

بخورشید آن رخ چون ماه منما احترازی کنمباد آن آینه از چشمه خورشید نم گیرد

چراغ افروخت ماه از شمع رویت میل آن داردکزین پس روشنی از پرتو خورشید کم گیرد

من از لطف تو بودم زنده کردی ترک آن زین بسمگر شمع حیاتم آتش از برق ستم گیرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی را مکن منع از سرشک آه دل ناصحکه عالم گیرد ار زین سان سپه سازد علم گیرد

Məşşatə o qıvrım saçın hörüyünü ələ aldıqda,Əlinin qısqanclığından Çində nafənin qarnı sancılanar.

Zülfünün qoxusu yadı ilə nə vaxtadək canım gecələr Çıxıb səhər nəsiminin yolunu gözləsin?Qələm xəcalətin qorxusundan nəqqaşın əlini cəld tutar,

Onda ki, nəqqaş o qaməti çəkmək üçün qələm götürər.O ay üzünü günəşə göstərmə, saqın,

Məbada, o ayna günəş bulağından nəm ala.Ay üzünün şəmindən çıraq yandırdı, istəyir Bundan sonra günəşdən az işıq alsın.

Mən sənin lütfünlə diri idim, onu tərk etdin, bundan sonra,Bəlkə dirilik şəmim zülm şimşəyindən od ala.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Naseh, Füzulini könül ahının göz yaşından mən etmə ki,Belə qoşun toplayıb ələm qaldırsa, aləmi tutar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love