چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسدشیشه را حال چه باشد که به فولاد رسد

هر دم از هجر تو بر چرخ رسانم فریادبه امیدی که مگر چرخ به فریاد رسد

مکن از آه من اکراه که شمع رخ تونه چراغی‌ست که او را ضرر از باد رسد

اثر بخت بد و نیک نگر کز شیرینکام خسرو برد آزار به فرهاد رسد

تا رسیدست ز مژگان تو تیری بر مندارم آن ذوق که از صید به صیاد رسد

ز تو ای شمعِ منّور ، نه چنان شد بغداد؟که کند یاد وطن هر که به بغداد رسد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غم غیر تو برون کرد فضولی از دلکه غمی گر رسد از تو به دل شاد رسد

Tiği-cövrünlə könül, var yeri, bərbad olsa,Şüşə əlbəttə sınar, düşməni fulad olsa.

Ahü fəryadımı hicrində yetirdim fələyə,Qəm deyil, çərxi-fələkdən mənə imdad olsa.

Nifrət etmə görüb ahım ki, sənin şəmi-rüxünSönməz, əlbəttə, küləkdən necə bidad olsa.

Bağdadı şəmi-rüxünlə elə pürnur elədin,Kimsə yadi-vətən etməz yeri Bağdad olsa.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Qəlbdən atdı Füzuli qəmini əğyarın,Olacaq dərdü qəmində o əgər şad olsa.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate