چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسدشیشه را حال چه باشد که به فولاد رسد

هر دم از هجر تو بر چرخ رسانم فریادبه امیدی که مگر چرخ به فریاد رسد

مکن از آه من اکراه که شمع رخ تونه چراغی‌ست که او را ضرر از باد رسد

اثر بخت بد و نیک نگر کز شیرینکام خسرو برد آزار به فرهاد رسد

تا رسیدست ز مژگان تو تیری بر مندارم آن ذوق که از صید به صیاد رسد

ز تو ای شمعِ منّور ، نه چنان شد بغداد؟که کند یاد وطن هر که به بغداد رسد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غم غیر تو برون کرد فضولی از دلکه غمی گر رسد از تو به دل شاد رسد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate