چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او راکه رفته عمرها نی او مرا دیده نه من او را

ز درد عشق و داغ هجر می نالم خوش آن رندیکه نی اندیشه جانست و نی پروای تن او را

غمت در سینه دارم شمع را کی سوز من باشدندارد جسم او جانی چه باک از سوختن او را

ندارد بر زبان جز راز عشقت شمع می دانمکه آخر گشته بیرون می برند از انجمن او را

بکوه بیستون نقشی که دیدی نیست جز شیرینزده بر سنگ از رشک جمالت کوهکن او را

بت است آن سنگدل این بس کمال معجز عشقمکه می آرم باظهار تظلم در سخن او را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی سوخت بر تن داغ‌های تازه سر تا پاکه نشناسند در کوی تو از داغ کهن او را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love