هر پری‌چهره که دوران به جهان می‌آردبهر آزار دل خسته‌دلان می‌آرد

صورتی را چو مشعبد فلک ار ساخت پنهانمنتظر باش که زیباتر ازآن می‌آرد

چون نرنجد دل اهل ورع از ناله منمرده را نیز چنین ناله به جان می‌آرد

می‌زند صورت صراحی ز می لعل تو دمجام را آن تحسر به دهان می‌آرد

هرکجا می‌گذرد از قد سروی سخنیجای ز بالای تو حرفی به میان می‌آرد

صورتی گر به مثل پیش تو تصویر کنندشرح بی‌مثلیت او را به زبان می‌آرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. روزگاریست که دور از تو فضولی همه‌شببه فغان خلق جهان را به فغان می‌آرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate