بهار آمد صدایی برنمی‌آید ز بلبل‌هامگر امسال رنگ دلربایی نیست در گل‌ها

گل آمد نیست میل سیر گلشن نازنینان راپریشان کرد گل‌های چمن را این تغافل‌ها

چو رغبت نیست در عاشق چه سود از آنکه محبوبانبرافروزند عارض‌ها برافشانند کاکل‌ها

درین موسم چرا دل‌ها مقید نیست در گلشنمگر زنجیرهای زلف نگشادند سنبل‌ها

چو غنچه صد گره دارد دل از غم وین غم دیگرکه دوران در گشاد هر گره دارد تعلل‌ها

ازآن بگرفت در بر آب را گلشن به صد عزتکه پیدا کرد از اقبال او چندین تجمل‌ها

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی رهگذار عشقبازی صد خطر داردشروع این طریق صعب را باید تأمل‌ها

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love