می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگرکرد دل بازیچه طفلان مرا پیرانه سر

Oynamaqçün hər uşaq qəlbimi bir yanə çəkər,Könlüm ətfalə qocaykən məni baziçə edər.

اشک می ریزم چو از طفلان مرا سنگی رسدچون نهال بارور کز سنگ می ریزد ثمر

Daş atan dəmdə uşaqlar mənə göz yaşım axır,Dəysə hər bir ağaca daş, tökər, əlbəttə, səmər.

نورسان را تا بفرزندی گزیدم در جهانرسم شد فرزند را مهری نباشد بر پدر

Mən bu novrəsləri sanmışdım oğul, heyf ola kim,Yox oğuldan ataya mehrü vəfadən bir əsər.

چشم من چون مردم بی مایه طفل اشک رامتصل می پرورد اما بصد خون جگر

Əşki tiflin gözümün mərdümü bir yoxsul təkMüttəsil bəsləyir, əmma verərək xuni-ciyər.

گاه در دل می کند آن طفل گه در دیده جانیست او را ذره از آب و از آتش حذر

Gəh tutar gözdə, gəhi qəlbdə ol tifl məkan,Nə sudan zərrəcə eylər, nə də oddan o həzər.

عالم از سیل سرشکم شد خراب اما چه سوددلبرم طفلست و او را نیست از عالم خبر

Seyli-əşkim dağıdıb aləmi, əmma nə edim,Tifldir, bilməyir aləmdən o məhparə xəbər.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عاریند از حسن روزافزون جوانان وین سببهست میل دل فضولی را به طفلان بیشتر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Artmayır rövnəqi-hüsnü bu pəriçöhrələrin,Səbəb oldur ki, Füzuli, sevirəm qönçeyi-tər.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love