نه من مقید آن سرو گلعذارم و بسهوای او همه دارند من ندارم و بس

اگر چه ماه و شان زیر چرخ بسیارندمیانه همه آن مهوش است یارم و بس

ز قد و خال و خط و چهره نیست گریه منخراب کرده آن چشم پر خمارم و بس

سواد مردم چشمم ببین خیال مکنکه هست داغ غمت در دل فکارم و بس

ز آفتاب رخش روشنست روز همههمین من از غم او تیره روزگارم و بس

تو نیستی چو من ای شمع در غم رخ اومن اشکبارم و نالان نه اشکبارم و بس

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از همه خلق گشته نومیدبه لطف شاه ولایت امیدوارم و بس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love