باغ حسن از گل رخسار تو دارد رونقکشور عشق بتیغ مژه ات یافت نسق

سالک راه ترا خون جگر زاد سفرمصحف روی ترا پیر خرد طفل سبق

صفت حسن تو در صفحه ایام نیافتچرخ هر چند درین نسخه بگرداند ورق

می برد راه بسر منزل وصل تو کسیکه بهر نیک و بدی نیست مقید مطلق

ژنگ رشک از نم خاکیست بر آیینه مهرکه برو از گل روی تو فتادست عرق

دل سرگشته ما بی تو شد آغشته بخونچرخ را دوری خورشید دهد رنگ شفق

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در ره عشق فضولی چه غم از کج نظرانمی رسد راست روان را مدد از جانب حق

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love