ز حد گذشت بدور تو بی قراری دلمشو ز حال دل بی قرار من غافل

کسی که معتقد عشق نیست نیست کسیمذاق نشأه عشق است قابل قابل

ز هر چه هست توانم برید میل ولینمی شود که نباشم بمهوشی مایل

مراست مشکلی از عشق و چشم آن دارمکه مشکلم بگشاید ز تو ولی مشکل

که کرد دعوی صبر و ثبات در عشقتکه چون نقاب گرفتی ز رخ نگشت خجل

حریم کعبه که بر ماست طوف آن واجبز شوق طوف درت مانده است پا در گل

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از سر آن کو قدم منه بیرونکه هیچ جا نبود زین شریف‌تر منزل

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love