شب عیدست چندانی امان ای عمر مستعجلکه صبح آید کشد تیغ و کند قربانم آن قاتل

ز کویش کرده ام عزم سفر ای گریه کاری کنکه در اول قدم ماند مرا از اشک پا در گل

بهر پی ناقه داغی می نهد از هجر بر جانممیفزا داغ دردم ساربان آهسته ران محمل

ره غربت گزیدم ای قد خم گشته یاری دهکه عزم این ره از خار مژه بر من شود مشکل

چو خس بی اختیارم می برد اشک از سر کویشفکن سنگی براهم ای فلک هر جا شوم مایل

گرفته دامنم چاک گریبان درد و داغ اومرا منعیست این حال از قبول هجر و من غافل

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی دامن اقبال وصلش را مده از کفچو خورشید ار زند صد تیغ چون سایه ازو مگسل

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love