جان را به لعل چون شکرت تا سپرده‌امدیدست لذتی که من از رشک مرده‌ام

شوق تو رهنمای وجودم شد از عدمنی من به اختیار خود این ره سپرده‌ام

در غربت وجود که وادی حیرتستجز درگه تو راه به جایی نبرده‌ام

نقد سرشکم از در انجم زیاده استشب‌های غم همین و همان را شمرده‌ام

بهر قبول نقش خطت نقش غیر راعمریست از صحیفه خاطر سترده‌ام

ساقی بیا که باز می نابم آرزوستتا کی غم زمانه بدارد فسرده‌ام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در پرده‌های دیده فضولی نماند نماز بس که بهر گریه دمادم فشرده‌ام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern