هر لحظه صد جفا ز بلای تو می‌کشمعمری‌ست جان من که جفای تو می‌کشم

جور فلک نمی‌کشم از بهر کام خودگر می‌کشم برای رضای تو می‌کشم

دانسته‌ام که رسم وفا نیست در بتانبیهوده انتظار وفای تو می‌کشم

هردم هزار ساغر خونابه از جگربر یاد لعل روح‌فزای تو می‌کشم

فرهاد و کوه کندن او را چه اعتبارعاشق منم که بار بلای تو می‌کشم

هرشب به ماه می‌کشم از آه صد علمبنگر چه‌ها ز شوق لقای تو می‌کشم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در عاشقی همین نه فضولی یگانه استمن هم جفای زلف دوتای تو می‌کشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love