از او پرسید سرّ آن دهان را، من نمی‌دانمخدا می‌داند این سر نهان را، من نمی‌دانم

به جان نظارهٔ او می‌کنم از دیده مستغنیحیات من به درد اوست جان را من نمی‌دانم

رقیب از مهربانی‌های آن بت می‌زند لافیدروغست این مگر رسم بتان را من نمی‌دانم؟

چگونه شمع همرازم بود شب‌های تنهاییکه گرد آرد زبانی آن زبان را من نمی‌دانم

مپرس ای هم‌نشین آیین ارباب ریا از منجمیع خلق می‌دانند آن را، من نمی‌دانم

مکن در ترک جام و میل تقوی عیب من ساقیتو می‌دانی بد و نیک جهان را، من نمی‌دانم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی گر همی‌خواهی که باشم با تو هم‌مشربتو خود بنما ره کوی مغان را، من نمی‌دانم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern