نمی مردم از آن تیغی که زد آن سیمبر بر مناگر از پی نمی زد سایه اش تیغ دگر بر من

بدین کز دیدنت در باختم دین چون شوم منکرگواهی می دهد چون روز محشر چشم تر بر من

فکندی پرده از رخ نیستم از دیدنت غافلبلایی می نمایی ازتو واجب شد حذر بر من

چو شمع از هجر آن خورشید شب تا روز می سوزمعجب نبود اگر نالند مرغان سحر بر من

رخ از من تافت میل زینتش در دل فکن یاربکه در آیینه اندازد طفیل خود نظر بر من

طبیبا می فزاید ذوقم از سوز جگر هر دمدوایی ده که آن افزون کند سوز جگر بر من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی کمتر از مجنون نیم در عشق و رسواییچه خواهد کرد سودای بتان زین بیشتر بر من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love