شد واقف از خیال من آن مه بحال مننگذاشت فرق ضعف ز من تا خیال من

بستم خیال کام دگر زآن دهن ولیکاری نکرد هیچ خیال محال من

گفتم سگ توام سبب اینست غالباکز من چنین گریخته وحشی غزال من

گفتم ز رشک بر ورق لاله نقطه ایستگفتم این کنایه ایست ز رخسار و خال من

بی خط سبز و زلف سیاه تو شاهدستبر روی زرد من رقم اشک آل من

سر زد ز چاک سینه من آتش درونمن مرغ آتشین پرم اینست بال من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سودای عقل کرد فضولی مرا ملولحرفی ز عشق گوی بدفع ملال من

Duydu xəyalımı o gözəl, bildi halımı,Fərq etmədi bu zəf ilə məndən xəyalımı.

Kamil-dilim o ləli-ləbindən umurdum, ah!Pozdu bir an içində xəyali-məhalımı.

Ərz eylədim ki, mən itinəm, bəlkə bu sözümBöylə qaçırtdı məndən o vəhşi ğəzalımı.

Qəlbim odu qolumdun olub şöləvar, budur,Mən bir quşam ki, od yaradıb pərrü balımı.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Əqlin həvası etdi, Füzuli, məni məlul,Bir söz de eşqdən ki, ala bu məlalımı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love