شد واقف از خیال من آن مه بحال مننگذاشت فرق ضعف ز من تا خیال من

بستم خیال کام دگر زآن دهن ولیکاری نکرد هیچ خیال محال من

گفتم سگ توام سبب اینست غالباکز من چنین گریخته وحشی غزال من

گفتم ز رشک بر ورق لاله نقطه ایستگفتم این کنایه ایست ز رخسار و خال من

بی خط سبز و زلف سیاه تو شاهدستبر روی زرد من رقم اشک آل من

سر زد ز چاک سینه من آتش درونمن مرغ آتشین پرم اینست بال من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سودای عقل کرد فضولی مرا ملولحرفی ز عشق گوی بدفع ملال من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love