چند ای چرخ مرا زار و زبون می سازیقدم از بار غم و غصه نگون می سازی

Bəsindir, ey fələk, etdin zəbunü xar məni,Büküb də qəddimi qıldın qəmə düçar məni.

بیش ازین جلوه مده در نظرم دونان راچند غمهای من از رشک فزون می سازی

Gözümdə cilvənüma etmə gəl hər ədnanı,Həsəd qəmilə daha etmə əşkbar məni.

وقت شد طوق غم از گردن من برداریتا کیم بسته این دام جنون می سازی

Bu qəm kəməndini boynumdan aç, yetər bu qədər,Cünun kəməndinə çox eyləmə düçar məni.

وقت شد آب زنی آتش حرمان مراتا کیم سوخته سوز درون می سازی

Ümidsizəm, yanıram, gəl bu atəşə su çilə,Kül olmadan ürəyim, qıl ümidvar məni.

وقت شد غنچه اقبال مرا بگشاییچند از خون جگر غرقه خون می سازی

Yetib o dəm ki, mənim bəxt qönçəm açsın gül,Bu qanlı bağrım ilə qoyma intizar məni.

وقت شد رتبه اقبال مرا قدر دهیچند پامال درین رتبه دون می سازی

Yetib o gün ki, verib bəxt rütbəmə qiymət,Bu qədər etməyəsən zarü dilfikar məni.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. الم واقعه قید فضولی صعب استآفرین بر تو درین واقعه چون می سازی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Füzuli, dərdin ağırdır, yüz afərin sənə kim,Dözürsən, etmədən aləmdə şərmsar məni.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate