ای دل بسی ز محنت هجران نمانده استخوش باش کین معامله چندان نمانده است

جان را ز بیم هجر بجانان سپرده امهجری میانه من و جانان نمانده است

از اشک چشم تر زده آبی بر آتشمسوزی که داشت سینه سوزان نمانده است

امیدواریی که دل از یار داشت هستاندیشه که بود ز حرمان نمانده است

شکر خدا ز درد سرم رسته اند خلقدر من ز ضعف طاقت افغان نمانده است

دوران نموده است مداری بکام دلدل را شکایت از غم دوران نمانده است

حیران آن جمال نه چشم منست و بسچشمی نمانده است که حیران نمانده است

جان دادنم به مژده وصل تو آرزوستبا آنکه در فراق توام جان نماند است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دارم فضولی از غم عالم فراغتیگویا دلی که بود مرا آن نمانده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love