پیش عاقل قصه درد من و مجنون یکیستاختلافی در سخن باشد ولی مضمون یکیست

داغ دل را خواستم مرهم رساندی ناوکیغالبا پنداشتی داغ دل پرخون یکیست

شرط حسنست آن که طاق آن خم ابرو دو تاسترسم خطست این که خال آن لب میگون یکیست

جای سرو قامتت در جان نمی گیرد الفحاش لله کی الف با آن قد موزون یکیست

نیست در دل غیر تو زان رو عزیزی بر دلمقدر دارد در صدف هر گه در مکنون یکیست

نیستم بلبل که هر ساعت نهم دل بر گلیزین همه گل چهره مقصود من محزون یکیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر سر من هر که می بیند فضولی دود آهآن تصور می کند کین هم ز نه گردون یکیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love