ز ضعف تاب تردد دگر نماند مراخوشم که ضعف ز سرگشتگی رهاند مرا

فغان که آرزوی وصل آن دو چشم سیاهچو میل سرمه بخاک سیه نشاند مرا

تنم ز آتش دل می گداخت گر شب غمسرشگ آب بر آتش نمی فشاند مرا

جهانی از پی نظاره بر سرم شده جمعنگه کنید که سودا کجا رساند مرا

درین امید که صیدم کند سگ در اوهوس چون آهوی وحشی بسی دواند مرا

میان مردمم این آبرو بس است که دوشپریوشی سگ درگاه خویش خواند مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من گدا بکه گویم فضولی این غم دلکه همچو سگ ز در او رقیب راند مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love